Oud-Katholieke parochie Haarlem

Juli | Schokkend! De opdracht van ons Christenen

Eigenlijk zou ik hier nu een kort leuk ‘zomerverhaaltje’ schrijven. Maar onlangs hoorde ik op televisie deelnemers van een kerkendag elders iets zeggen wat bij mij is blijven hangen. Een zei het ronduit: 

“Ja, soms is het zwaar, onze opdracht, de wereld te veranderen en beter te maken”. Je hoorde de zwaarte in de stem. Nu ga ik iets schokkends zeggen: ik geloof niet dat het onze opdracht is de wereld te veranderen! (Trouwens, elke terrorist denkt ook dat het zijn of haar opdracht is de wereld te veranderen.) Wat gebeurt er met je als je denkt deze enorme opdracht te hebben? Er liggen zeker een aantal gevaren op de loer, en ik maak het ook echt mee bij mensen:

  • Je voelt de druk, de verplichting om bij elke bijzondere gebeurtenis een statement af te leggen, wat de kerk, wat jij als christen hiervan vindt (dat is dus om de haverklap, want er gebeurt nogal wat in de wereld en in onze maatschappij). En je doet dit al te gauw met een opgeheven vinger, vol van morele verontwaardiging..

  • Je voelt hoe langer hoe meer de verantwoording als een loden last op je schouders (terwijl we van Jezus Christus zelf te horen krijgen dat zijn last licht is en zijn juk zacht). En op den duur voel je de frustratie omhoogkruipen, telkens als de wereld alleen maar slechter lijkt te worden. Soms voelt het haast als eigen persoonlijk falen.

  • Je durft eigenlijk niet meer ‘gewoon blij en gelukkig’ te zijn, met zo’n grote haast onmogelijke taak, en het is moeilijk om dan niet verkrampt door het leven te gaan, en alles en iedereen strategisch te zien.

Wat is dan onze opdracht als christenen? Hebben wij er een? Zelf denk ik: in onze doop zijn we in aanraking gekomen met Jezus Christus, met zijn liefde, met de adem van de heilige Geest. Daardoor hebben we vooral vrijheid en ruimte ontvangen. Om niet ingesloten in onszelf rond te cirkelen maar in verbondenheid te leven met Christus en met anderen. We kunnen met opgeheven hoofd, met open ogen en open oren door het leven gaan. De ander zien en horen, hem of haar bijstaan in zijn nood, zonder angst in liefde de waarheid zeggen. De christenen waren de eersten die ziekenhuizen bouwden voor álle zieken. Ze dachten toen zeker niet: onze opdracht is het de wereld te veranderen. Ze zagen de mensen in hun nood en dachten: hoe kunnen we hier helpen? En in vertrouwen en gedragen door Gods liefde gaven ze die liefde door. 

Nu zeg ik niet dat het makkelijk is, leven vanuit de nabijheid van Christus en zich laten leiden door de Geest. Het kan onaangename consequenties hebben. Bewaart ons echt niet voor pijn en verdriet. Het verandert je vanzelfsprekende leventje, het verandert jezelf.

Maar het is wel een leven in vertrouwen, in rust, innerlijke vrijheid en grote vreugde, want “Wat zal ons scheiden van de liefde van Christus? Tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het zwaard? Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.” (Dat zegt Paulus in een brief aan de christenen in Rome,hoofdstuk 8)

..en als je zo mag leven, verander jezelf, en daarmee verandert uiteindelijk ook de wereld.  

Dus, u allen een goede zomer toegewenst, vol vreugde en ruimte, verfrist door de adem van de Geest!

Pastoor Martina Liebler

De redactie bedankt pastoor Martina Liebler voor haar bijdragen tijdens de afwezigheid van pastoor Robert Frede.