Oud-Katholieke parochie Haarlem

December | Interview met Beate GŁnther

'' Ik vind het fijn dat ik buiten de diensten om ook met mijn geloof bezig kan zijn''

Het is herfst. De straten zijn bezaaid met herfstbladeren en de temperatuur daalt gestaag de afgelopen dagen. Het weer wordt steeds natter. Persoonlijk vind ik dit de minder leuke tijd van het jaar. Op dit soort dagen moet je jezelf verwennen met wat lekkers. Daarom heb ik met Beate afgesproken in het cafe van Museum het Dolhuys, om naast de koffie een lekker stuk worteltaart te eten. Maar over die worteltaart gaat dit interview niet, hoewel ik er pagina’s vol over zou kunnen schrijven….

 

Ik ga het wel hebben over wie Beate is. Wat haar bezig houdt, en ook een stukje van haar geschiedenis. Zoals velen weten is Beate van origine Duitse. Ze is op 1 augustus 1972 geboren in het ziekenhuis van Sondershausen (in de Oost-Duitse deelstaat Thüringen) en heeft haar eerste anderhalve levensjaar gewoond in Schernberg. Daarna is ze verhuisd naar Themar waar ze tot haar 15e heeft gewoond.

Haar vader is predikant voor de Landeskirche in Thüringen. Haar moeder heeft ook theologie gestudeerd en nadat de kids op school zitten gaat ook zij parttime aan het werk als predikant.

Na een bewogen tijd in Duitsland hebben haar ouders, in overleg met de kinderen besloten naar Nederland te vertrekken. Na wat logeer-adressen krijgen ze de eerste woning in Winterswijk, waar Beate dan al naar school gaat.

Omdat ze van Oost-Duitsland komen, kunnen haar ouders niet direct aan de slag als predikant in Nederland. Door het verschil tussen Oost en West zijn er in de kerk afspraken gemaakt dat predikanten uit Oost-Duitsland niet in West-Duitsland mogen werken. Nederland nam in die tijd deze afspraken over. Na de val van de muur in 1989 zijn deze bezwaren voorbij en kunnen beide ouders hier in hun roeping aan het werk gaan. Vader wordt predikant in Zwolle waar ze ook gaan wonen en moeder gaat in Deventer parttime als predikant aan de slag.

 

In Zwolle maakt Beate haar gymnasium af en op haar 21e verhuist ze naar Amsterdam om theologie te gaan studeren, waarvan ze 1 jaar in Straatsburg zal zijn bij de Lutherse faculteit als onderdeel van haar studie.

 

Wanneer ze haar studie na 8 jaar heeft afgerond, begint het toch te knagen om lerares te worden. Dit heeft ze altijd al gewild als kind. Tijdens het afstuderen in de theologie studie informeert ze reeds om in het onderwijs terecht te komen. In eerste instantie hoort ze niks op een sollicitatie maar uiteindelijk wordt ze gebeld om een gedeelte van de vacature op te vullen in Amsterdam aan het Montessori College. Op 1 november 2001 mag ze voor het eerst als docent aan de gang.

 

In 2002 is ze getrouwd met Norbert die ze sinds 2000 kent. Dit huwelijk zal uiteindelijk 6 jaar duren. Ze verhuisd ervoor naar Haarlem om samen te wonen met haar man. Omdat het reizen naar Amsterdam teveel gedoe is zoekt ze een school dichter bij huis en zo komt ze bij de Schoter scholengemeenschap terecht in 2004. Nadat ze in 2008 gescheiden is krijgt ze wat extra uren op een MAVO in Zandvoort. In 2009 wordt ze boventallig en komt ze op het Vellesan College in IJmuiden te werken. Hier heeft ze gewerkt tot februari 2013.

Op het Vellesan College hangt een andere sfeer. Ze voelt een druk om zichzelf constant te moeten bewijzen: naar zichzelf, naar anderen. De leidinggevende voert op dat moment de druk op. Na een bezoek aan de bedrijfsarts wordt duidelijk dat het niet goed gaat. Ze komt ziek thuis te zitten. Alsof het op dat moment niet genoeg is heeft ook haar moeder op dat moment slecht nieuws over haar gezondheid. Dit maakt de situatie er niet gemakkelijker op.

 

Sinds 2013 loopt ze in de psychiatrie. Ze is opgenomen geweest en het is lang zoeken geweest naar een goede behandeling om haar te helpen. Lang weten de artsen niet wat er scheelt en pas in 2016 is de diagnose gesteld dat ze autisme heeft. Na deze diagnose kon eindelijk de juiste hulp worden gestart en gaat het weer opwaarts.

 

‘’Sinds dan begrijp ik mezelf beter, alles heeft een plek. Ik kan mezelf accepteren en dit levert mij veel op in het dagelijkse leven’’.

 

Tegenwoordig doet Beate 2 dagdelen per week de administratie bij Roads print en pixels. Daarnaast werkt ze 2 dagdelen mee in het Roads werkatelier waar ze haakt en breit: lapjes voor lappen dekens, handdoeken, gastendoekjes… Beate kan het!

Zoals de meesten weten is muziek iets wat Beate bezig houdt en waar ze goed in is. Zo heeft ze van 1996 tot 2008 in de Sweelinckcantorij gezongen in de Oude Kerk in Amsterdam.

 

Met Kerstmis 2007 was ze verkouden en kon daarom niet meezingen. Omdat ze toch naar een kerstviering wilde gaan, besloot ze naar ons kerkgebouw te komen om een dienst van de Anglicanen bij te wonen. Ze had dit nagekeken via internet, maar kwam ‘per ongeluk’ in de Oud-Katholieke dienst terecht.

Bij de deur stond Rianne de boekjes uit te delen en de bezoekers welkom te heten.  Zij kenden elkaar nog van de Schoter scholengemeenschap. Ze spraken af dat Beate nog eens terug zou komen op een gewone zondag wanneer ze niet moest zingen. De zondag erop besloot Beate al te gaan maar Rianne was er die keer niet. Ze werd uitgenodigd voor de koffie en voelde zich thuis: door de hechtheid van de gemeenschap, en de liturgie zoals ze die kende uit de kerk van haar vader.

 

Na een tijd werd Beate benaderd door Jeanette of ze mee wilde komen zingen en hiermee is ze na Pasen 2008 mee begonnen. Een paar maanden later stopte ze met de Sweelinckcantorij. Het zingen vond ze er heerlijk, maar ze voelde zich niet thuis in de dienst. Ze besloot na een paar maanden Oud-Katholiek te willen worden en trad toe op de 3e zondag van de Advent in 2008.

Tegenwoordig zingt ze mee in het Beverwijks Oratoriumkoor Tremenda als sopraan sinds juni 2015. Het koor bestaat uit ongeveer 50 personen. Ze repeteren voor 2 concerten per jaar. Het volgende concert is op 26 november 2017 en zal in de H. Agathakerk in Beverwijk worden gehouden. Gezongen zal worden ‘La Petite Messe Solenelle’’. Kaarten zijn al verkrijgbaar op http://www.tremenda.nl/ . Hier vindt u ook meer informatie over het koor.

Alpha cursus

Beate doet mee aan de Alpha-cursus die wordt gegeven in onze parochie. ‘’Ik vind het fijn dat ik buiten de diensten om ook met mijn geloof bezig kan zijn. Dit was vóór mijn studententijd in 2001 voor het laatst’’.

 

Ze probeert er de dingen op een rij te zetten. Waar ze staat in het geloof en over de ingewikkelde dingen hiervan. Een frisse wind erdoor, omdat haar geloof van huis uit is meegekregen. Hier wordt het op een vernieuwende wijze belicht. Ze is zelf in de Lutherse traditie opgegroeid. Ze stond niet veel open voor vernieuwing. Maar dit is goed om haar horizon te verbreden en voor alles een plek te vinden.

 

Ik leg Beate punten voor waar ze op mag reageren…

Wat is je favoriete lied en waarom?

Dat is moeilijk, er is zoveel moois.  Iets wat ze uit haar kindertijd nog altijd mooi vind is ‘’Macht hoch die Tür, die Tor macht weit’’. Wij kennen dit kerstlied ook in het Nederlands.

De kerst is sowieso een bijzondere tijd. Er is veel mysterie aan. De geheimzinnigheid rond de kerst spreekt Beate aan. Het mysterie dat een kind wordt geboren en reeds een bestemming heeft. Dat deze geboorte nog steeds zoveel mensen raakt en aanspreekt is bijzonder. 

Met liederen heeft ze vaak: ‘’oh die is zo mooi’’. Vooral met slotliederen. Die zingt ze dan ook graag mee uit volle borst, alsof je op het eind van de dienst nog een statement wilt maken in je geloof.

 

Welk kerkgebouw vind je het mooiste en waarom?

 

Beate is van veel kerken onder de indruk. Maar een kerk (Chiesa dei Santi Maria e Donato) op Murano (in Venetië) is toch wel heel bijzonder. 

Zo ook de Bartolomeuskerk waar ze is opgegroeid tot haar 15e in Themar. Deze barokkerk blijft voor altijd bijzonder, al was het maar door de herinnering aan het verstoppertje spelen in het orgel…

Geloven maakt blij?

 

Terwijl ze instemmend knikt zegt ze: ‘’Ja, eigenlijk wel!’’ Ik ben niet heel erg gelovig-gelovig, maar zonder kan ik het me ook niet voorstellen. Zeker als je kijkt wat het aan prachtige kunst, muziek en beeldende kunst heeft voortgebracht zou ik het niet willen missen.

 

 

Niels Ras