PDF PDF Print

Woord van de pastoor: In zak en as?

We kunnen als mensen heel wat kanten op, de goede, de verkeerde of iets daartussenin – en dat laatste gebeurt nog het meest.

Als je stappen zet, dan loop je het risico om de verkeerde kant op te gaan. 

Als je geen stappen zet, dan weet je in ieder geval dat je nergens uitkomt. 

Pasen heeft te maken met leven, nieuw leven. 

En leven is beweging, leven is op weg gaan. Niet voor niets werden de eerste christenen 'mensen van de weg' genoemd.

 

 

Met Aswoensdag mogen wij de eerste stap zetten op weg naar Pasen. 

Omdat we geen van allen op hetzelfde punt staan, vertrekken we ieder vanuit onze eigen positie. We hebben allemaal bagage bij ons. De één zal hier nauwelijks iets van merken en de ander voelt herhaaldelijk de last op haar schouders. 

In de kerk, in de liturgie, in ons geloof, worden we niet gedwongen een bepaalde kant te kiezen, maar we krijgen aanwijzingen, richtingwijzers aangereikt, waarmee we onze weg mogen en kunnen tekenen. 

Gedurende de veertigdagentijd mogen we stil staan bij de betekenis van Pasen in ons leven. Er worden ons verhalen en tekenen aangereikt. Verhalen en tekenen van alle tijden en voor iedereen.

De eerste stap op weg naar Pasen wordt getekend met as. Je hoeft niet eens zo thuis te zijn in het Oude Testament waarin de geloofsverhalen van het Joodse volk zijn opgetekend, om een betekenis aan as te kunnen geven. 

Ons huidige taalgebruik kent meerdere uitdrukkingen waarin as een rol speelt.

Zo kunnen we in zak en as zitten, zoals Job. Een mens in zak en as, ziet het niet meer. Een mens in zak en as, treurt, rouwt. Een mens in zak en as ziet geen voor- of achteruit. Een mens in zak en as heeft een grijze, grauwe waas voor haar ogen en heeft nauwelijks zicht op een toekomst. 

Zoals de man die rouwt, omdat zijn vrouw al jaren in een verpleeghuis zit en er nauwelijks contact mogelijk is. Hij ziet geen weg om iets nieuws te beginnen. 

Of de man die geplaagd wordt door neerslachtigheid. Trouw gaat hij elke week naar de kerk. Hij spreekt de geloofsbelijdenis hardop mee uit, gaat te communie en laat zich weer wegzenden. Maar in zijn hart is er een grauwheid. 

En dan dat kind dat geen aansluiting vindt op school. Ze is vaak alleen en het leren gaat ook niet goed. Ze hoort de verhalen over God die altijd en overal met haar mee gaat, maar ze voelt zich heel alleen. 

Mensen in zak en as, zichtbaar en onzichtbaar, vertellen ons iets over deze dag, vertellen ons iets over Pasen, vertellen ons iets over God.

In de verhalen van het Oude Testament horen we ook hoe mensen zich tekenen met as om te laten zien dat ze schuld dragen, dat ze boete willen doen. 

Elke mens draagt schuld, ook al is het niet altijd zichtbaar en voelbaar, of herkennen wij het niet. Wij allen dragen schuld in het groot of in het klein. Schuld aan het verdriet van anderen, schuld omdat we tekort schieten of kwetsen, schuld, omdat we geen verantwoordelijk-heid willen nemen. We kunnen op heel veel manieren schuldig zijn. 

 

Het kan heel bevrijdend werken wanneer je je schuld uitspreekt.

Weten dat je niet de enige bent die schuldig is, maar je buren ook. Weten dat schuldig zijn aan het menszijn kleeft, kan ruimte geven voor boetedoening en daarmee ruimte voor vergeving. En als vergeving geschiedt dan is er ruimte voor nieuw leven.

Met Aswoensdag zetten wij de eerste stap op weg naar Pasen. 

Deze stap wordt getekend met as. 

Wij worden getekend met as: deze as vertelt ons over onze rouw, ons verdriet, onze sterfelijkheid. Maar het is niet de bedoeling dat we in de as blijven steken. We laten ons tekenen met as met het zicht op Pasen. 

Daarmee spreken we ons geloof uit in de God bij wie rouw, verdriet, sterfelijkheid, schuld en boete niet het laatste woord hebben. Het gaat er uiteindelijk om, wat er onder die laag van as kan en mag gebeuren. 

We moeten dus ook niet de as centraal stellen, maar de mens eronder, de mens die ermee getekend wordt. Tekenen met as, bedekt worden met as, werkt vruchtbaarheid in de hand. Zoals as uit de asla die vroeger werd uitgestrooid over de zwarte kale grond, om deze aarde vruchtbaar te maken.Met Aswoensdag wordt er betekenis gegeven aan onze rouw, onze schuld en sterfelijkheid. 

Ze staan aan de wortel en in het teken van nieuw en vruchtbaar leven. Bij de tekening met as horen de woorden; 'Gedenk mens dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.'  Moge deze as waarmee wij getekend worden ons tot vruchtbare mensen maken. 

Dan komt het mysterie van Pasen vanzelf een stuk dichter bij.

 

Ik wens u allen een goede voorbereidingstijd op Pasen – en hoop u met Aswoensdag ook al te zien. Dan kunnen we samen optrekken. De weg wordt dan eenvoudiger, duidelijker en wellicht zelfs gezelliger.

Met een hartelijke groet vanaf de Kinderhuissingel,

Robert Frede, pastoor

 

Website van de Oud-Katholieke Parochie H.H. Anna en Maria te Haarlem. webmaster@michaelmaas.nl